2 Ocak 2017 Pazartesi

Transition to 2017

Bir dostum ötən ilin hesabatını yazıb. Xoşuma gəldi. İllər göz qırpımında keçir. Qeydlər aparmaq yaxşıdır.
2016-cı ildə həyatımda böyük bir hadisə baş verməsə də yaxşı günlər keçirdim.
2016-ın böyük hissəsini Varşavada yaşadım. Apreldə ilk dəfə Banunu nyankaya tapşırıb Macarstanda konfransa getdim.
Yayda Yunanstana gəzməyə getdik. Banu ilk dəfə ferry-də səyahət etdi. Adaları (Santorini, Mykonos) gəzdik, dəniz-qum-günəşin ilk dəfə dadını çıxartdım.

Daha sonra Barcelona-Pisa-Florence-Paris-Krakov turu ilə gəzdik. Çox gözəl tur oldu. Həyatımla bağlı ciddi qərarlar vermək üçün bir hazırlıq mərhələsi oldu. Hər şey əla keçdi.

Ən əsası master thesisimi tamamlayıb məzun oldum, sosiologiya üzrə ən yaxşı universitetlərdən biri hesab olunan Lancaster universitetindən master dərəcəsi aldım. (hələ diplom əlimə çatmayıb)
Sentyabrda Banu ilə Malmo - Kopenhagen turu gəzdik.
İlin sonu Bakıya qayıtdım.
Kariyeram üçün çox əhəmiyyətli bir işə başladım. Düzdür, permenant iş deyil, 8 aylıq bir proyektdə expert işləyirəm, amma böyük beynəlxalq təşkilatda belə işdə işləmək karyeram üçün əla addım olacaq. İşlə bağlı Belçikaya (Brüssel) səfər elədim. Beləcə 2016-da əvvəllər heç vaxt olmadığım 5 ölkəyə səfər etmiş oldum.

Özəl həyatım əla gedir, sakit, sevgidolu bir il yaşadım.

Bakıda ən yaxşı universitetlərin birində dərs deməklə bağlı təklif aldım. 2017-ci ilin fevralından başlayacam. Həyəcanlıyam.

Pilatesə başladım.

Edə bilmədiklərim

Üzməyi hələ də öyrənə bilməmişəm.
Sürücülük vəsiqəsi almaq istəyirdim, amma edə bilmədim.


Və əlbəttə ilin ən pis itkisini yaşadım. Ən yaxın rəfiqəm Nərgizi itirdim. 2016-da daha kəskin xarakterlə 4 nəfər qızla dalaşıb, münasibətimi kəsmişdim. İndiyə kimi heç kəslə münasibətimi belə kəsməmişdim deyə əvvəl pis olurdum, amma bu dəfə olmadım. Əgər bir adamın səhv etdiyindən əminsənsə, onda rədd elə getsin. Ümumiyyətlə, bir şeyi qəbul etdim ki, həyatda xiyar çoxdur,  hamısına tolerant olmaq lazım deyil.
Amma Nərgizdən sonra həyatımda qəribə boşluq yaranıb. Hələ də baş edə bilmirəm, hər axşam oturub yazışmalarımızı oxuyuram.


2017 üçün planlarım

1. Daimi well-paid bir iş tapmaq
2. Üzməyi öyrənmək
3. Sürücülük vəsiqəsi almaq
4. Nəhayət ipoteka götürüb, öz evimə köçmək
5. Gəzmək.  Bu il planlar hələ dəqiqləşməyib, ancaq yəqin ki, yenə avropada gəzəcəyik. Balkanlara getməyi planlaşdırırıq.
6. Yayda surfingə getmək.
7. Gələn il yeni ili başqa ölkədə qeyd etmək

Hələlik Bakıdan köçmək planımız yoxdur. Həyatımızın 3 illik Bakı dönəminin ilk ili olacaq. Hər şey yaxşı olacağına ümid edirəm.

23 Mart 2013 Cumartesi

Alman müəlliməmin təcrübələri

Bu aralar, alman dili kursuna gedirəm. Müəlliməmiz almandır. Çox maraqlı insandır. 17 yaşına kimi adı Angela olub, tələbə olanda italyan restoranında işləyirmiş. Müdiri onu Paula çağırmağa başlayıb, və o qərar verib ki, adını dəyişsin. Almaniya qanunlarına görə əgər bir insanı iş yerində başqa adla, təxəllüslə tanıyırlarsa, o həmin adı rəsmiləşdirə bilər. Paulanın bir oğlu var. Deyir oğlumu Berlinin yaxınlığında bir kənddə heç bir ağrıkəsici istifadə etmədən dünyaya gətirmişəm. Təsəvvür edirsiz, bizdə qız hamilə olanda gedir anasıgilə ki, yanında yaşlı və təcrübəli adam olsun, xəstəxanada uşaq doğur. Bu isə uşağının atası ilə  hansısa kənddə tək doğmaq istəyib. Deyir hətta, öz hebammem (mamaçam) həmin vaxt ölkədə deyildi, mən sancılar başlayanda məcbur başqa hebamme çağırdım. Paulaya görə, doğuş sancıları uşağı güclü edir və bu sancılar ana üçün də xeyirlidir. Əlbəttə, bir azərbaycanlı olaraq bunları eşidəndə gözüm kəlləmə çıxdı :) Zarafat bir yana, bir psixoloq rəfiqəmdən eşitdiyimə görə, bu sahədə aparılan araşdırmalar onu göstərir ki, əməliyyatla doğulmuş uşaqların iradəsi təbii yolla doğulmuş uşaqlara nisbətən zəif olur. 

Keçənlərdə dəfə dərsdə sevimli məşğuliyyətlər haqqında danışırdıq. Bizimlə eyni qrupda olan türk oğlan dedi ki, o gecələr casinoya getməyi çox sevir. Paula da öz təcrübəsini paylaşdı ki, bəs mən də tələbə vaxtı gecələr casinoya gedərdim. Deyir  tələbə vaxtı son 50 avrom qalanda gedirdim casinoya, oynayıb 300 avroya çatdıran kimi çıxırdım. Bir də növbəti dəfə 50 avro pulum qalanda casinoya qayıdırdım. Beləcə tələbəliyimi yola vermişəm. 

Paulanın bizimlə paylaşdığı təcrübələri ona görə öz blogumda paylaşıram ki, müstəqil insanın ayaqda qalması üçün atdığı addımlardan xəbərdar olasınız. Müstəqil insan özü öz qərarını verir, yanlış və doğru olmasından asılı olmayaraq. Uşağını harda və necə doğacağını özü seçir. Azərbaycanda hansı ana öz uşağını bu dünyaya gətirəcəyi yeri özü seçir? Bəs ana, qaynana, təcrübəli insanlar, həkim qohum varsa onun işlədiyi klinika məsləhətləri?
Azərbaycanda tələbələrin neçə faizi yaşamaq üçün özü yol axtarır? 
Və beləliklə biz həyatımızın istənilən dönəmində qərar verməyi bacarmırıq. Əvəzimizə ailə qərar verir.

8 Mart 2013 Cuma

McDonaldsa uşaqları aparmaq üçün 2 ay gözləmək lazım imiş

 FİFA-a işləyəndə Bakıdakı məktəblərdə təlimlər keçirdik.  Adəti üzrə hər məktəbdən bir nəfər əlaqələndirici müəllim olurdu ki, bizimlə o maraqlanırdı. Bu əsasən təlim-tərbiyə üzrə direktor müavinləri idi. Çünki təlimlər zamanı uşaqların sakitləşdirilməsində bizə kömək edirdilər.  Təlimin sonunda uşaqlara hədiyyə paylayırdıq. Hədiyyə deyəndə, qələm, t-şört falan idi. Hədiyyələrin paylanması təlimin ən iztirablı hissəsi idi. Çünki uşaqlar hamısı önə gəlir, bir birini əzir, güclə hədiyyəni götürmək istəyirdilər.
2011-ci ilin payızında Əhmədlidə bir məktəbdə təlim keçməyə getmişdik. Təlimin sonunda hədiyyələri paylayandan sonra, əlaqələndirici müəllim (təlim tərbiyə üzrə direktor müavini) uşaqlardan narazılıq etməyə başladı. O uşaqların günahını valideynlərdə axtarırdı. Deyirdi ki, uşaqları ilə maraqlanmırlar, uşaqlar acgöz böyüyür. Onun bu sözləri hələ də yadımdadır: "Mən 2 ay maaşımdan az-az yığdım, uşaqlarımı McDonaldsa apardım ki, qoy uşaqlarım oranın nə olduğunu bilsinlər, görməmiş böyüməsinlər". 
Dəhşətə gəlmişdim. McDonalds ən ucuz yeməkxanalardan biri hesab olunur. Amma bizim ölkədə ailə təhsilli valideynlər uşaqlarını ora aparmaq üçün 2 ay pul yığmalı olurlar. 
Onlar belə uşaq böyüdürlər, sonra əsgərlikdə hansısa qudurğan alçaq hansısa kasıbın balasını öldürür. Ona da etiraz edəni oğurlayır, tutur. Və camaatın çoxu hələ də buna baxıb gözünü döyür, səssiz qalır

31 Ocak 2012 Salı

Queen - Love of My Life

Bu aralar bloguma yazı yazmaq üçün vaxtım və internetim əskikdir. Ona görə musiqi ilə blogspot-un başını aldatmağa çalışıram :)

Küçədə həzin qar yağanda, evdə isə bir pişik səssizliyi və yumşaqlığı hökm sürəndə Youtube-da Queen daha ləzzətli olur...


10 Ocak 2012 Salı

Üsyan musiqisi

Nə vaxt ki, içim etirazla dolur və mən hər şeyi dəyişmək üçün yeterli qədər güclü olduğumu hiss edirəm, onda Muse-nin "Uprising" mahnısı lap yerinə düşür:
"Əgər sən düyməyə basıb üçüncü gözünü aça bilsən, görəcəksən ki;
Ölməkdən heç vaxt qorxmamalıyıq! "


20 Aralık 2011 Salı

Bizi silkələyən romanlar

Keçənlərdə dostlar Fransa Mədəniyyət Mərkəzinə yığışıb kitabdan danışdılar. Tanınmış yazarlar da iştirak edirdi. Dostum Cavid Ramazanov kitabların əhəmiyyətindən söz açdı. Neçə vaxtdır məni düşündürən sualı sordum ona. Ədəbiyyat insana nə verir? Cavid deyir, ədəbiyyat insana vicdanlı olmağı, insan olmağı öyrədir. Amma məncə deyil. Yəni tam olaraq deyil. Çünki bu ölkədə ədəbiyyat oxuyub yenə vicdansızlıq edən gördüm ki. O zaman Rafael Hüseynov heç ədəbiyyatdan xəbəri yoxdu ki. Ədəbiyyat insanın baxış mağarasını genişlənirir, doğruları, həqiqətləri görməyinə şərait yaradır. Vicdanı ədəbiyyat paylamır, məncə.
Deməli Toronto Üniversitetinünü iki müəllimi: psixiatr Keys Oatli (Keith Oatley) və İngrid Vikelgren (Ingrid Wickelgren) bu mövzu ilə bağlı məqalə yazıblar. Məqalədəki fikirlərə görə, roman həm insanların yaradıcı fantaziyasını zənginləşdirir, həm də sosial münasibətləri gücləndirir. Adını qeyd etdiyim iki alim insan beynini inkişaf etdirən 10 roman müəyyənləşdiriblər.
Top onluq belədir:

25 Ekim 2011 Salı

Mənim adım qıpqırmızı

“Benim Adım Kırmızı” romanı Orxan Pamukun oxuduğum ilk əsəri idi. Hətta buna qədər Orxan Pamukun yaradıcılığından xəbərsiz olduğuma görə çox utanırdım, çünki Orxan Pamuk gündəmdə olan yazardır, o həm də vətəndaş mövqeyi sərgiləyən yazardır.

Orxan Pamukdan bir şey oxumaq istədiyimi dediyim dostum onun iki əsərini məsləhət gördü: “Qar” və “Mənim adım Qırmızı”. Onun bu iki roman haqqında mənə verdiyi qısa informasiyaya əsasən “Mənim adım Qırmızı”nı oxumağa qərar verdim. Kitabı oxumağa başlamamışdan əvvəl internetdə onun haqqında oxucuların rəylərini axtardım. Mən ədəbiyyatçı olmadığım üçün oxuduğum əsələri ya məsləhət bilirlər, ya əsər əsasında çəkilmiş kinoya baxdıqdan sonra, yaxud da internetdə kiminsə rəyinə əsasən oxumağa qərar verirəm. Təbii ki, buraya klassik dünyaşöhrətli yazıçıların (Tolstoy, Dostoyevski, Hemenquey, Oskar Vald və digərləri) əsərləri daxil deyil. Ümumiyyətlə, dünyagörüşünün formalaşması üçün belə məşhur əsərlərdən xəbərdar olmaq üçün mütləq oxumağa çalışıram.

Kitab haqqında kimsə bəyəndiyini, kimsə çox darıxdırıcı roman olduğunu, kimi isə elə əsl romanın belə olduğunu yazmışdır. Və nəhayət ki, 470 səhifəlik dünyaca məşhur bu kitabı oxumağa başalaya bildim...

24 Ekim 2011 Pazartesi

Əlimizdəki quşlar

İstəyirəm bu yaxınlarda oxuduğum maraqlı kitablar haqqında fikirlərimi sizinlə paylaşım. Türk ədəbiyyatını çox az oxusam da, İnci Ararın “Ölü Erkek Kuşlar” əsəri çox xoşuma gəldi. Rəngli sujet xətti olmamasına baxmayaraq, əsər sonuna qədər oxucu üçün özünün marağını qoruyur.

Münasibətlər, insan psixologiyasından bəhs edən kitab bir insanın istəklərinin sabit olmadığını, inkişafını əks etdirir. İnsanların, əsasən də qadınların bilinməyən, bəlkə də çox kişinin təxmin etdmədiyi qaranlıq köşələrinə əl uzadan müəllif qadına və eyni zamanda kişiyə cəmiyyətin biçdiyi don və insanların eqosu arasında ölçü fərqlərini göstərməyə çalışıb. Əsərdə 3 insanı mərkəzə alınıb. Öz ayaqları üzərində duran, savadlı, mədəni, yüksək inellektə sahib, həyatda tək başında var olmağa çalışan qadının hisslərinin dəyişkənliyindən danışılır.

18 Ekim 2011 Salı

Analardan öyrəndiklərimiz

Bu gün xəbər saytlarının birində oxuduğum bu məzəli və həqiqət payı çox olan yazını tərcümə edib, sizinlə paylaşıram:

Analardan öyrəndiklərimiz:

Dua etmək: "Oturun, durun Alllaha dua edin ki, DVD-i sizin xarab elədiyinizi atanız bilmədi"

Məntiqlə düşünmək: "Mən elə deyirəmsə demək elədir, sən başın girməyən yerə burnunu soxma"


27 Eylül 2011 Salı

Musiqiçilərin sosial həssaslığı

Azərbaycanda incəsənətdə məşhurların hər hansı sosial mesajlar verdiyini, vətəndaş mövqeyini ortaya qoyduğunu görmək nadir hallarda mümkündür. Sanki qayda var, sənət adamları siyasətlə bağlı ciddi fikir bildirməz. Misal üçün qonşu Türkiyədə çoxlarının içki düşkünü kimi tanıdığı məşhur müğənni Teomanın efirdə ölkəsində baş verən siyasi proseslərə münasibətini necə açıq şəkildə bildirməsini, hətta təhlil edib tarixi məqamlara toxunmasını görəndə Azərbaycanın ağzından horra tökülən müğənnilərini xatırlayıb üzülmüşdüm. Bu ölkənin dərdi təkcə siyasətçini maraqlandırmaz, çünki o dərddən doğan problemlərdən hər bir vətəndaş əziyyət çəkir. Ümumiyyətlə, Azərbaycanda peşələr arası sanki divar hörülüb. Müəllim, həkim, mühəndis öz işi məşğul olmalı, heç bir vətəndaş mövqeyinə sahib olmamalıdır. Oysa peşəsindən asılı olmayaraq Azərbaycan Respublikasının vətəndaşı olan hər bir insanın bu ölkədə baş verənlər haqqında istədiyi şəkildə danışmağa haqqı var. Müğənii mahnı ifa edər, futbolçu - əgər varsa – top qovar, aktyor kinoda - əgər varsa – oynayar, siyasətçi isə bu ölkənin dərdini çəkər, “ciddi işlərlə” məşğul olar, ölkənin bütün zibillərini təmizləyib, xalqı ağ günə çıxarar. Azərbaycanda siyasətə can atan sənətçilər yox deyildir. Təbii ki, Milli Məclisin kreslolarında oturmuş Amaliya Pənahovanı, Zeynəb Xanlarovanı xəbərləri izləyən hər kəs görüb.

26 Eylül 2011 Pazartesi

Liftdə

Tanımadığımız insanlarla bir neçə dəqiqə birlikdə qalmağa məcbur olduğumuz darısqal bir yer var - lift. Qəribə səssizlik olur liftlərdə. Hər gün işə gələrkən liftin düyməsini basıb gözləyəndə liftdə qarşılaşacağım insanları ciddi şəkildə düşünürəm. Görəsən kişi yaxud qadın olacaq, qoca ya cavan birimi olacaq, hicablı birimi olacaq, mənə "salam" deyəcəkmi və s bu kimi gic suallar beynimdə dolaşır. Bilmirəm niyə, amma liftə gülümsəyərək minib, "salam" deyən insanları görmək çox xoşuma gəlir.

İndi bir az irəli gedib, liftə minib-düşən hər kəsə gülərüzlə "salam" deyirəm. Hərdən bu salamlaşma tanışlıqla bitir. Təbii ki, salam verdiyiniz əcnəbi biridirsə.

Bu arada, ikinci mərtəbəyə liftlə çıxanları qınayıram, lifti gözləyənə qədər ikinci mərtəbəyə qalxmaq mümkündür, üstəlik bu sizi yoracaq qədər ağır iş deyil :)